Zbigniew Trześniowski urodził się w marcu 1938 roku w Łańcucie. Syn Bronisława i Stanisławy z d. Dubiel. Ukończył Liceum im. H. Sienkiewicza w Łańcucie. Potem pracował w łańcuckim magistracie. Z Łańcutem związał nie tylko swoje życie zawodowe, ale też twórcze. Od dawna interesuje się dziejami miasta oraz regionu, a owocem tej pasji są zebrane, a także spisane legendy i opowieści o rodzinnym mieście i jego najbliższych okolicach. Ponadto opracował historie krzyży i kapliczek przydrożnych, z których ponad pół tysiąca opisał.

Jego artykuły oraz gawędy publikowano w „Łańcuckim Biuletynie Miejskim”, jak również w innych czasopismach regionalnych.

 
Jest autorem książek:
Didko spod kamiennego mostu (1999, 2018 - wyd. II),
Włodarze przedmiejskich łanów (2000),
W zakamarkach łańcuckiej okolicy (2002),
Ludzie z Nawsia. O Przedmieściu Łańcuckim z lat 1800–1930 (2003),
Sport w Łańcucie, cz. 1 (2004),
Księża Góra. Znane i nieznane legendy znad Wisłoka (2005),
Sport w Łańcucie, cz. 2 (2006),
Wokół Tyczyńskiego wzgórza. 640 lat Tyczyna (1368–2008) (2007),
Od Rzeszowa... Legendy i opowieści regionu rzeszowskiego (2008),
Łańcut i okolice. Przewodnik (2009),
Ziemia kolbuszowska. Przewodnik (współautorstwo, 2010),
100 lat łańcuckiego mleczarstwa spółdzielczego (2012),
106 lat rzeszowskiego mleczarstwa spółdzielczego (1906–2012) (2012),
Legendy ziemi lubaczowskiej (2013),
W miasteczku Łańcucie. Wspomnienia (2013),
Boże latarnie. Kapliczki i krzyże w Łańcucie i okolicy (2014),
Legendy ziemi kolbuszowskiej (2014),
Pogwarki i gadki rzeszowskie (2014),
W granicach miasta. O Łańcuckim Przedmieściu z lat 1930–1950 (2015),
40-lecie działalności Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Łańcucie (2015), (monografia jubileuszowa pod redakcją Z. Trześniowskiego, J. Hałki),
Rodzina Trześniowskich ze Staromieścia (2015), (monografia pod redakcją Z. Trześniowskiego, Z. Dubiel),
To i owo o Łańcucie. Gawędy (2015),
Sport w Łańcucie (2017),
W zakamarkach Rzeszowa i okolicy. Gawędy i legendy (2017).

 „Za opiekę nad zabytkami” wyróżniony został m.in. przez Ministra Kultury i Sztuki RP Złotą Odznaką (1999) oraz Nagrodą I Stopnia im. Franciszka Kotuli (Rzeszów 2002).